Tag Archives: traktat o łuskaniu fasoli streszczenie

ZABAWNE I CIEKAWE

Wyjaśniłem mu wszystko, a on powiedział: »Tak, to bardzo zabawne i ciekawe, ale jaki z tego pożytek?« Odparłem mu: »Nieważne, nie ma żadnego pożytku. Robię to po prostu dla zabawy«. Dalej bawiłem się ruchem obrotowym, co doprowadziło mnie do podobnego proble­mu rotacji spinu elektronu zgodnie z równaniem Diraca, a to z kolei zawiodło mnie z powrotem do elektrodynamiki kwantowej, czyli do problemu, nad którym pracowałem. Bawiłem się tak, jak poprzednio, na luzie, i wreszcie stało się tak, jakby wyciągnąć korek z butelki — wszystko po prostu trysnęło na zewnątrz. W szybkim tempie zakończy­łem swoją pracę, za którą potem otrzymałem Nagrodę Nobla” (R. Feynman, 1982, s. 20).Powyższa wypowiedź jest pouczająca z punktu widzenia barier psychicznych. Droga do sukcesu naukowego R. Feynmana jest najlepszą miarą sukcesu dla naukowca. Nie wynika stąd oczywiście, że wystarczy oddać się beztro­sko zabawie. Nie możemy tracić z pola widzenia faktu, że w przypadku uczonych zabawa różni się w sposób istotny od zabawy dziecka czy nawet osoby dorosłej, która oddaje się rozrywce jedynie dla przyjemności, dla „zabicia czasu”, z nudów. Uczony, bawiąc się, nie przestaje być badaczem, poszukującym odpowiedzi na nurtujące go pytania, mimo że może nawet o nich chwilowo zapominać. Nie bez znaczenia jest przygotowanie zawodowe badacza. W oma­wianym przykładzie autor od wirujących talerzy przecho­dzi do „rotacji spinu elektronu”, następnie do „elektrody­namiki kwantowej”. Takie przejście może dokonać się tylko w głowie o odpowiednim przygotowaniu zawodo­wym, wyposażonej w systemy wiedzy, ale nie tylko. Sama wiedza i doświadczenie zawodowe nie wystarczą, niezbęd­na jest elastyczność umysłu, inaczej mówiąc — umysł ten powinien być wolny od barier psychicznych.

Hej! Mam na imię Anita i od długiego czasu interesuje się rożnego rodzaju naukami! Chciałabym zaprosić Was na mojego bloga, ponieważ wiem, ze treści, które tu publikuje na pewno was zainteresują! Zapraszam do lektury i życzę udanego dnia 🙂

PRYMITYWNIEJSZA PSYCHIKA

Proces postępuje wolniej lub szybciej w zależności od typu ucznia. Psychika prymityw­niejsza jest urobiona już po kilku latach szkoły, bar­dziej skomplikowane typy wymagają dłuższego kształ­towania. Manewr najbardziej efektywny polega na ta­kim hamowaniu zdolności do przyswajania sobie wiado­mości, aby osiągnęła ona poziom zerowy w chwili ukoń­czenia szkoły średniej” (W. Dobrołowicz, 1982, s. 124 i nast.).Wspomniałem, że wraz z wiekiem nie kształtują się równolegle postawy twórcze, a nawet na odwrót — obser­wujemy ich redukcję. Prawidłowość ta znajduje potwier­dzenie również w badaniach E. de Bono, który zachwyca się pomysłowością małych dzieci i wypowiada krytyczne słowa pod adresem szkoły: „Jeżeli dzieci mogą tak dobrze myśleć we wczesnym okresie, to z pewnością długie lata edukacji muszą rozwinąć ich umiejętności do wysokiego poziomu. Tak jednak nie jest. Pod koniec procesu kształce­nia nie dochodzi do poprawy myślowych możliwości dzieci, w rzeczywistości następuje raczej zahamowanie. Ta opinia jest oparta na eksperymentach przeprowadzonych na kilku tysiącach osób, które uzyskały wyższe wykształce­nie” (E. de Bono, 1973, s. 5). L. Hunson stwierdza, że dotychczas realizowane w szko­łach programy wydają się być atrakcyjne dla konwergen- tyków, czyli osób charakteryzujących się zamkniętoś- cią umysłu, sztywnością myślenia. Omawiając wyniki badań tego autora, A. Jaworowska pisze, że w szko­łach tradycyjnych „uczniowi wpaja się przekonanie, że nauka polega na przyswajaniu sobie z góry ustalone­go, sztywnego systemu wiedzy, gdzie nie ma miejsca na intuicję, wyobraźnię, zdolność do podejmowania ryzyka, co jest tak niezbędne w jakiejkolwiek pracy naukowej.

Hej! Mam na imię Anita i od długiego czasu interesuje się rożnego rodzaju naukami! Chciałabym zaprosić Was na mojego bloga, ponieważ wiem, ze treści, które tu publikuje na pewno was zainteresują! Zapraszam do lektury i życzę udanego dnia 🙂